Roberto Bernardi

Biografie

Roberto Bernardi

Roberto Bernardi is in 1974 in Todi geboren, een voormalig Etruskische stad in het Italiaanse Umbrië. Al op zeer jonge leeftijd houdt hij zich bezig met de schilderkunst en maakt hij doeken in olieverf.

Tijdens zijn middelbare schooltijd wordt deze belangstelling manifester en dit leidt bij de adolescent tot een uitputtend onderzoek naar oude schildertechnieken van de Italiaanse renaissance meesters en naar de traditionele verfmaterialen en werkwijzen.

Na zijn opleiding aan de Middelbare School vertrekt hij in 1993 naar Rome waar hij restaurator wordt van de schilderwerken in de franciscaner kerk San Francesco a Ripa, een 17de eeuwse kerk in een van de oudste wijken van Rome, Trastevere. Vanuit deze positie gaat hij in 1994 ook autonoom werken en schildert hij landschappen en portretten.

Hij ontwikkelt al snel een grote voorliefde voor contemporaine stillevens in een hyperrealistische stijl, die dichtbij het fotorealisme komt. Deze stijl heeft zich in de jaren zestig van de vorige eeuw vooreerst ontwikkeld in de Verenigde Staten als felle reactie op het abstract expressionisme dat sinds de Tweede Wereldoorlog als een uitermate persoonlijke en subjectieve schilderstijl hoogtij vierde.

Roberto Bernardi weet door zijn kennis van de schildertechnieken tot een uitermate grote beheersing van de weergave van de werkelijkheid te komen. Hierbij vertoont hij een voorliefde voor dagelijkse scenes en triviale materialen. Het aanzicht van een aanrecht in de keuken vol met pannen en vaatwerk of een uitstalling van felgekleurde lolly’s, al dan niet in cellofaan verpakt, kunnen onderwerp zijn van zijn stillevens. Tegelijkertijd hanteert hij de traditionele schildertechnieken die al in de 16de en 17de eeuw werden gebezigd en kiest hij eveneens voor klassieke composities waarin hij zijn objecten neerzet. Het arrangeren van lichtvlekken en spiegelingen op materialen als plastic, glas en chroom maken hier geen gering deel van uit. En ook in de rangschikking van de vaak felle en in zekere zin artificiële kleuren van het snoepgoed, toont hij zich een schilder die naast de beheersing van de olieverftechniek, kennis heeft van compositieleer.

Roberto Bernardi ’s keuze voor alledaagse en goedkope, vaak onbeduidende voorwerpen plaatsen hem in de lijn van de pop art. In de kunstwereld wordt hij dan ook geschaard onder de derde generatie schilders die voortgaan op deze in de jaren zestig gelanceerde stroming.