Sylvestre

Biografie

Sylvestre

Sylvestre Gaudit, die als kunstenaar zijn voornaam Sylvestre voert, is in 1977 geboren in het Franse Moulins. Op het Île d’Oléron, een eiland aan de westkust van midden- Frankrijk, groeit hij op. In 1996 behaalt hij zijn middelbare school diploma en een viertal jaar daarna besluit hij naar het Italiaanse Carrara te vertrekken waar hij zich inschrijft aan de Accademia di Belli Arti di Carrara. Hij kiest voor de afdeling Beeldhouwen, een keuze die vanzelfsprekend niet los gezien kan worden van de marmergroeven rondom deze stad.

In 2006 studeert hij af aan de academie en in de jaren die volgen werkt hij in verschillende beeldhouwstudio’s in het nabij gelegen Pietrasanta, waar hij het beeldhouwen in marmer verder ontwikkelt. Niet alleen de zuiver handmatige technieken met beitel en hamer, maar ook het vormen van het materiaal met behulp van de nieuwste 3D computertechnieken maakt hij zich eigen. Vanuit digitaal ingevoerde schetsen kan het materiaal met geavanceerde gereedschappen gemodelleerd worden tot in de kleinste details.

Sylvestre kiest in zijn ontwerpen expliciet voor de vloeiende organische vormen. Vormen die hij ervaart in de natuur, in menselijke bewegingen en in vormen en patronen die door de natuurelementen lucht, water en vuur kunnen worden veroorzaakt. Het overwegend witte marmer waarmee de beeldhouwer werkt, leent zich uitstekend om deze bewegingen helder in de ruimte te zetten. Door de nieuwe technische mogelijkheden die hij hanteert, modelleert hij eerder het materiaal dan dat het proces van houwen en hakken sporen nalaat. Hierdoor komt het lijnenspel dat hij beoogt, goed tot zijn recht en ademt het werk een bijna natuurlijke gemakkelijkheid waarmee de lijnen en vlakken stromen en wervelen. Zowel in kleinere werken als in grote monumentale beelden kunnen deze kwaliteiten worden ervaren

De kunstenaar laat zich naast deze natuurlijke processen en bewegingen eveneens leiden door vormen en objecten die hij in het dagelijks leven vindt en waarneemt. Dit resulteert in het gegeven dat verschillende werken op het grensgebied staan van figuratief en abstract. Het gaat hem daarbij niet om als een neo-pop artist vertrouwde vormen te tonen, maar juist deze terug te brengen naar hun meest karakteristieke beeldelementen en ze hierdoor een zekere autonomie te geven.