EKWC Artist Residency: Ceramic Meltdown
"Vóór de residency gebruikte ik alleen een mes en een vork om mijn keramiek te maken. Na drie maanden had ik er een schraper bij gepakt en de vork aan de kant gezet."
A Ceramic Meltdown - deze werken zijn gemaakt tijdens een intensieve residency van drie maanden in het European Ceramic Work Centre (EKWC) in Nederland, een mix van een keramiekklooster, universiteit en spelshow in Big Brother-stijl, met een team van alwetende adviseurs, buitengewone faciliteiten en vijftien andere kunstenaars, ontwerpers, architecten en makers uit de hele wereld.
Ik had al enige ervaring met keramiek - ik had lang geleden een therapiecursus gevolgd en had daarna op een ad-hoc autodidactische manier zelf kennis opgedaan, waarbij ik altijd op anderen vertrouwde om mijn stukken te bakken en te glazuren. Tot het EKWC vond ik keramiek vaak een gesloten wereld, zoals de maffia of paardrijden.
Mensen bewaken hun geheimen en hun terrein nauwlettend. Vooruitgang ging voor mij altijd erg langzaam. Als een werkstuk niet zo goed uitpakte, wat vaak gebeurde, kreeg ik altijd te horen dat het mijn schuld was. (Om eerlijk te zijn, was dat misschien in 50% van de gevallen ook wel zo.)
Met de opkomst van AI, en natuurlijk tegen de stroom in zwemmend, ben ik me echt gaan toeleggen op het met de hand maken van dingen, dingen zelf doen, proberen onder de oppervlakte te gaan. Werk doen dat tijd kost en de geest aan het denken zet en laat reizen. Ik wilde deze houding aannemen en me verdiepen in keramiek, maar wist niet hoe en waar ik deze reis opnieuw moest beginnen. Toevallig kreeg ik de kans om deel te nemen aan het EKWC-programma. Ik greep die kans met beide handen aan. Mijn plan was om met de hand vazen te maken – iets wat mensen al duizenden jaren doen. Niets bijzonders, geen mallen, geen 3D-printers, geen assistenten, geen vuurwerk, niets. Alleen aarde, vuur, water, mijn handen en een tikkende klok. Ik heb geleerd dat tijd het belangrijkste medium is waarmee je werkt als je met keramiek bezig bent.
Ik kwam hier met de wens om me volledig onder te dompelen in het leerproces en technieken te ontwikkelen, waar ik voorheen alleen maar van had gedroomd. Ik denk dat me dat gelukt is. Ik had geen idee hoe dit werk zou uitpakken – dat is het mooie van keramiek. Ik had met lege handen kunnen vertrekken, maar uiteindelijk heb ik een aantal prachtige sculpturen gemaakt. De klei leidt je en neemt je mee naar nieuwe plekken.
Gaandeweg leerde ik over de kwartsinversie tussen 550 en 570 graden, endotherme reacties, hoe kleideeltjes graag een feestje bouwen in een oven, hoge biscuit en lage glazuur versus lage biscuit en hoge glazuur, afkoelsnelheden, rode klei, zwarte klei, witte klei, hoe de ene klei vergevingsgezind kan zijn en de andere een wrede vijand, dingen nat houden, tijd buigen door gecontroleerd drogen, de plasticiteit, leerhard, donker en lichtkoude stadia van klei, VTR, OGH en sinterengobe glazuren, wat een krijtje kan doen, hoe gemakkelijk het is om een krijtje te maken, hoe je alleen maar voor water betaalt als je voorgemengde glazuren gebruikt, hoe je glazuren helemaal zelf kunt maken, hoe je strandzand kunt gebruiken in plaats van silica, binnen- en buitensteunpilaren, Oost-Duitse en Boliviaanse hacks, de gruwel van een koude tocht, scheuren repareren, platen en tegels maken, deflocculanten, aardewerk versus steengoed, charmotte, grog, molochiet, peper in de kont, elektrische en gasovens, hoe je ze stapelt, reductiebranding, rekken, planken, vorkheftrucks, soaking, spanningsopbouw, moeilijke dingen er gemakkelijk uit laten zien, en hoe je voor 16 mensen kookt na een lange dag coiling met klei.
Ik kwam aan de andere kant een beetje uitgeput naar buiten, zoals je je voelt na het lopen van een marathon, maar met als eindprijs dat ik een stap dichter bij het worden van een keramiekgoeroe was gekomen.
Vóór de residency gebruikte ik alleen een mes en een vork om mijn keramiek te maken. Na drie maanden had ik er een schraper bij gepakt en de vork aan de kant gezet.
