Bram Braam laat zich inspireren door de rauwe sporen van de stedelijke omgeving. Werkend op het snijvlak van abstractie en figuratie transformeert hij herkenbare materialen zoals beton, staal, hout en verf tot gelaagde composities die tijd, erosie en menselijke ingrepen weerspiegelen. Geworteld in minimalisme, modernistische architectuur en post-vandalisme onderzoekt zijn werk het kwetsbare evenwicht tussen controle en toeval, het gebouwde en het natuurlijke, duurzaamheid en verval.